In-Vitro

Zapłodnienie in vitro polega na doprowadzeniu do zapłodnienia komórki jajowej poza organizmem matki, w warunkach laboratoryjnych. Tę metodę zalicza się do technik rozrodu wspomaganego medycznie. Uzyskane w wyniku zapłodnienia in vitro zarodki umieszczane są następnie w macicy, po kilku dniach rozwoju w warunkach laboratoryjnych. Jeśli dojdzie do zagnieżdżenia zarodka, ciąża rozwija się następnie w sposób naturalny.

Zapłodnienie pozaustrojowe może być stosowane w takich przypadkach jak niedrożność jajowodów, ciążka postać endometriozy, obniżona jakość nasienia, zaburzenia cyklu miesiączkowego, zaburzone funkcjonowanie jajników, a także nieznana przyczyna trudności z zajściem w ciążę.

Na proces zapłodnienia in vitro składają się cztery fazy:

  1. Stymulacja hormonalna pobudzająca wzrost wielu komórek jajowych
  2. Pobranie komórek jajowych poprzez punkcję
  3. Połączenie komórki jajowej z plemnikiem w warunkach laboratoryjnych
  4. Umieszczenie w macicy zapłodnionych komórek (embriotransfer)

W fazie pierwszej kobieta poddawana jest kuracji hormonalnej, która ma na celu rozwój wielu pęcherzyków Graffa i uzyskania wielu komórek jajowych w czasie jednego cyklu. Zwykle rozwija się od 5 do 10 komórek jajowych.

Następnie kobiecie podawana jest gonadotropina kosmówkowa, która wywołuje owulację. Komórki jajowe są pobierane za pomocą punkcji igłą przez sklepienie pochwy. Zabieg trwa około 15 minut i wykonywany jest zwykle w znieczuleniu miejscowym. Nasienie oddane przez mężczyznę zostaje przygotowane do zapłodnienia m.in. poprzez selekcję pod względem prawidłowości budowy, a kobiecie podawane są hormony, przygotowujące macicę na przyjęcie zarodka.

Stosowanych jest kilka rodzajów zapłodnienia in vitro. Jedna z metod polega na zanurzeniu komórek jajowych w płynie zawierającym plemniki na około 18 godzin, po których zwykle dochodzi do zapłodnienia i pierwszych podziałów komórkowych. Inna metoda, stosowana w przypadku złych wyników badań nasienia, to metoda ICSI, która polega na wprowadzeniu pojedynczego plemnika do komórki jajowej. W tym celu używa się specjalnych igieł, mikromanipulatorów i mikroskopu. Stosowana jest także metoda IMSI, która polega na docytoplazmatycznym podaniu wyselekcjonowanych plemników.

W przypadku ryzyka odziedziczenia wad genetycznych lub gdy matka ma powyżej 35 – 41 lat, stosowana jest diagnostyka preimplantacyjna, która polega na badaniu materiału genetycznego komórek jajowych lub zarodka w celu wyeliminowania anomalii genetycznych.

Zarodki, które rozwijają się najlepiej (zwykle jeden lub dwa) zostają umieszczone w macicy. W 15. dniu od wykoania zabiegu można wykonać test ciążowy. Pozostałe zarodki mogą zostać poddane zamrożeniu, co umożliwia ich późniejsze przeniesienie do macicy. Przechowuje się je zwykle do 5 lat.

Comments are closed.