Archive for Grudzień, 2013

In-Vitro

Zapłodnienie in vitro polega na doprowadzeniu do zapłodnienia komórki jajowej poza organizmem matki, w warunkach laboratoryjnych. Tę metodę zalicza się do technik rozrodu wspomaganego medycznie. Uzyskane w wyniku zapłodnienia in vitro zarodki umieszczane są następnie w macicy, po kilku dniach rozwoju w warunkach laboratoryjnych. Jeśli dojdzie do zagnieżdżenia zarodka, ciąża rozwija się następnie w sposób naturalny.

Zapłodnienie pozaustrojowe może być stosowane w takich przypadkach jak niedrożność jajowodów, ciążka postać endometriozy, obniżona jakość nasienia, zaburzenia cyklu miesiączkowego, zaburzone funkcjonowanie jajników, a także nieznana przyczyna trudności z zajściem w ciążę.

Na proces zapłodnienia in vitro składają się cztery fazy:

  1. Stymulacja hormonalna pobudzająca wzrost wielu komórek jajowych
  2. Pobranie komórek jajowych poprzez punkcję
  3. Połączenie komórki jajowej z plemnikiem w warunkach laboratoryjnych
  4. Umieszczenie w macicy zapłodnionych komórek (embriotransfer)

W fazie pierwszej kobieta poddawana jest kuracji hormonalnej, która ma na celu rozwój wielu pęcherzyków Graffa i uzyskania wielu komórek jajowych w czasie jednego cyklu. Zwykle rozwija się od 5 do 10 komórek jajowych.

Następnie kobiecie podawana jest gonadotropina kosmówkowa, która wywołuje owulację. Komórki jajowe są pobierane za pomocą punkcji igłą przez sklepienie pochwy. Zabieg trwa około 15 minut i wykonywany jest zwykle w znieczuleniu miejscowym. Nasienie oddane przez mężczyznę zostaje przygotowane do zapłodnienia m.in. poprzez selekcję pod względem prawidłowości budowy, a kobiecie podawane są hormony, przygotowujące macicę na przyjęcie zarodka.

Stosowanych jest kilka rodzajów zapłodnienia in vitro. Jedna z metod polega na zanurzeniu komórek jajowych w płynie zawierającym plemniki na około 18 godzin, po których zwykle dochodzi do zapłodnienia i pierwszych podziałów komórkowych. Inna metoda, stosowana w przypadku złych wyników badań nasienia, to metoda ICSI, która polega na wprowadzeniu pojedynczego plemnika do komórki jajowej. W tym celu używa się specjalnych igieł, mikromanipulatorów i mikroskopu. Stosowana jest także metoda IMSI, która polega na docytoplazmatycznym podaniu wyselekcjonowanych plemników.

W przypadku ryzyka odziedziczenia wad genetycznych lub gdy matka ma powyżej 35 – 41 lat, stosowana jest diagnostyka preimplantacyjna, która polega na badaniu materiału genetycznego komórek jajowych lub zarodka w celu wyeliminowania anomalii genetycznych.

Zarodki, które rozwijają się najlepiej (zwykle jeden lub dwa) zostają umieszczone w macicy. W 15. dniu od wykoania zabiegu można wykonać test ciążowy. Pozostałe zarodki mogą zostać poddane zamrożeniu, co umożliwia ich późniejsze przeniesienie do macicy. Przechowuje się je zwykle do 5 lat.

Cierpienie podczas menstruacji

Miesiączka może być prawdziwym dyskomfortem dla kobiety. Dolegliwości bólowe czasami paraliżują całe nasze życie. Ból menstruacyjny potrafi wyprowadzić z równowagi niejedną przedstawicielkę płci pięknej. Nie jesteśmy jednak skazane na dolegliwości bólowe. Zawsze jest jakiś sposób, aby złagodzić bóle podczas miesiączki.
Przede wszystkim musimy wybrać się na wizytę do ginekologa. Lekarz musi stwierdzić, czy przypadkiem ból menstruacyjny nie jest oznaką poważniejszej choroby. Chociażby endometriozie towarzyszy znaczny ból miesiączkowy. Dlatego też podstawą naszych działań musi być konkretna diagnoza lekarska. Każdy ból menstruacyjny umiejscowiony jest w podbrzuszu. Przede wszystkim towarzyszą mu skurcze. Powinnyśmy posiadać w domowej apteczce tabletki na dolegliwości bólowe. Bardzo dobrze sprawdzają się leki, które mają działanie rozkurczające. Kiedy miesiączkujemy, musimy koniecznie zadbać o nasz komfort i relaks. Poprośmy naszego partnera o odprężające masaże.

Z pewnością złagodzą ból miesiączkowy. Same również możemy masować dół brzucha. Niektóre panie preferują ciepłe kąpiele. Pamiętajmy jednak, że woda nie może być gorąca. Na ból menstruacyjny dobrze działają zioła. Miejmy świadomość, że ziołolecznictwo może mieć zbawienny wpływ na nasze złe samopoczucie. Dolegliwości zazwyczaj dopadają nas podczas pierwszych dni miesiączki. Dlatego też zawczasu musimy przygotować się na „starcie” z bólem. Spokój i dobry nastrój również mogą nam pomóc. Warto wówczas wybrać się na komedię do kina lub na kawę z ulubioną przyjaciółką.

Przeziębienie

Ta jedna z najpowszechniej występujących chorób jest wirusową infekcją górnych dróg oddechowych. Trwa zwykle 5-7 dni, a do jej objawów zaliczają się kaszel, katar, ból gardła i, zwykle niewielka, gorączka lub stan podgorączkowy. Wirus przeziębienia przenoszony jest drogą kropelkową, a także przez przedmioty codziennego użytku. Uzyskanie odporności na przeziębienie, podobnie jak opracowanie szczepionki jest niemożliwe ze względu na ciągłe mutacje wywołującego je wirusa, choć w miarę upływu lat większość osób choruje na przeziębienie coraz rzadziej.

Do zachorowań najczęściej dochodzi w okresie jesiennym i wiosennym. Przyczyna tego stanu rzeczy nie została dokładnie wyjaśniona, ale według jednej z teorii zakażenie przez wirusy może być spowodowane przez zmiany w błonie śluzowej pod wpływem zimnego powietrza. Starsza teoria głosi, że przyczyną jest częstsze przebywanie w zamkniętych pomieszczeniach w towarzystwie innych osób.

Powikłania po przeziębieniu występują raczej rzadko. Może to być m.in. zapalenie ucha środkowego, gardła, krtani, zatok, czy oskrzeli. Bardzo rzadko występuje zapalenie płuc.

Przeziębienie mozna leczyć tzw. „domowymi sposobami”, a także przy pomocy leków dostępnych bez recepty o działaniu przeciwbólowym, przeciwgorączkowym i przeciwzapalnym, takich jak paracetamol czy ibuprofen, preparaty przeciwkaszlowe, suplementy witamin czy tabletki do ssania.

Należy pić dużo płynów, którymi mogą być np. sok malinowy, herbata lipowa, inne soki i napary z ziół oraz jeść miód, czosnek, a także świeże warzywa i owoce będące źródłem witamin. Na ból gardła może pomóc także picie mleka z miodem oraz płukanie gardła roztworem soli. Warto, w miarę możliwości, spędzać jak najwięcej czasu w łóżku. W przypadku nasilonych objawów oraz kiedy objawy utrzymują się dłużej niż 10 dni, należy skonsultować się z lekarzem.

Można zmniejszyć ryzyko przeziębienia poprzez regularne, niezbyt intensywne ćwiczenia fizyczne, dokładne mycie i dezynfekowanie rąk, unikanie towarzystwa osób zarażonych, a także zatłoczonych miejsc w okresach sprzyjających przeziębieniom.

Prawidłowe odżywianie

Produkty, które spożywamy powinny być urozmaicone. Jeść należy regularnie – zwykle 5 razy dziennie. Dieta powinna być uwarunkowana wiekiem i zapotrzebowaniem energetycznym – osoby mało aktywne fizycznie zużywają mniej energii niż te, które dużo czasu poświęcają na sport bądź wykonują pracę zawodową wymagającą wysiłku fizycznego. W okresie wzrostu zapotrzebowane energetyczne wzrasta, organizm potrzebuje więcej kalorii, z czasem ta sytuacja się zmienia i wówczas powinno się jeść mniej. Od stołu najlepiej wstawać z uczuciem niedosytu, ponieważ impulsy przekazywane do mózgu, informujące o zlikwidowaniu głodu, docierają tam później niż faktycznie ma to miejsce. Możemy nie czuć się syci, ale głód został już zaspokojony. Nieświadomość takiej reakcji powoduje, że niektórzy wstają od stołu z uczuciem przejedzenia albo skarżą się na bóle żołądka. Posiłki powinno się spożywać o regularnych, wyznaczonych porach, sprzyja to właściwej przemianie materii i nie powoduje kłopotów z trawieniem. Należy dostarczać organizmowi wielu składników odżywczych, w tym witamin i minerałów. Warto więc często jeść owoce i warzywa, które są nie tylko źródłem witamin, ale ze względu na zawartość błonnika szybciej i skuteczniej likwidują głód. Wskazane są produkty zbożowe, zwłaszcza ciemne pieczywo oraz kasze: jęczmienna, gryczana, także płatki owsiane, mleko i jego przetwory. Jeść raczej dania gotowane, ograniczyć słodycze i produkty wysokokaloryczne. Pić dużo wody mineralnej, najlepiej niegazowanej i soków owocowo-warzywnych. Rano należy zawsze zjeść śniadanie – dostarcza ono energii na znaczną część dnia, ponadto sprzyja koncentracji, wyzwala chęć do działania. Obiadu nie należy jeść zbyt obfitego i zbyt późno, kolacja powinna być skromna. Racjonalne żywienie pozwoli uniknąć wielu problemów ze zdrowiem, a szczególnie otyłości. W diecie nie powinno być miejsca na alkohol i papierosy, używki takie jak kawa czy herbata również powinno się ograniczyć.

Zawał serca – jak zapobiegać

Przysłowie mówi, że lepiej zapobiegać niż leczyć, i to zdanie dobrze się sprawdza w przypadku zawału, dlatego też warto poznać i stosować sposoby na to, jak zminimalizować jego ryzyko. Mimo że niektóre czynniki zwiększające ryzyko chorób serca, takie jak płeć czy warunkowania genetyczne są niezależne od nas, wielu jesteśmy w stanie zapobiegać samodzielnie.

Efekty jakie wywiera nasz tryb życia na stan naszego serca są widoczne dopiero po wielu latach, dlatego też wiele osób dowiaduje się o problemach dopiero wtedy, gdy jest już za późno. Jednak w  każdym momencie poprawa złych nawyków może przynieść pozytywne skutki. Do istotnych zaleceń, którymi warto się kierować, jeśli chcemy uniknąć pierwszego czy kolejnego zawału należy pozbycie się nałogów, takich jak palenie tytoniu czy nadużywanie alkoholu. Substancje zawarte w dymie tytoniowym podwyższają ciśnienie tętnicze i powodują przyspieszenie akcji serca.

Ponadto generalnie należy prowadzić zdrowy tryb życia – dbać o prawidłową dietę i utrzymanie właściwej masy ciała. Osoby z nadwagą są bardziej narażone na podwyższony poziom cholesterolu LDL i trójglicerydów, a a konsekwencji na wystąpienie miażdżycy Nie tylko powinniśmy dbać o to, by nie przekraczać swojego zapotrzebowania na kalorie, ale także by dostarczać organizmowi wszelkich niezbędnych składników odżywczych, unikając przy tym pokarmów o dużej zawartości tłuszczów zwierzęcych, cukrów prostych, soli i „złego” cholesterolu, takich jak słodycze czy fast food.

Istotne jest także regularne prowadzenie aktywności fizycznej. Systematyczne uprawianie sportu korzystnie wpływa na cały układ krążenia: zwiększa przepływ krwi przez tętnice, obniża ciśnienie tętnicze, hamuje rozwój miażdżycy i obniża poziom cholesterolu LDL, a poza tym sprzyja utrzymywaniu prawidłowej masy ciała i zwiększa odporność organizmu na infekcje i stres.

Warto także pamiętać o regularnym wykonywaniu badań, nawet jeśli nie występują u nas żadne niepokojące objawy, ponieważ choroby układu krążenia mogą rozwijać się przez wiele lat bezobjawowo. Powinniśmy w szczególności dbać o zachowanie prawidłowego ciśnienia oraz poziomu cholesterolu. Czynnikiem zwiększającym ryzyk zawału serca jest także cukrzyca. Niezmiernie ważne jest zatem to, by szybko zdiagnozować chorobę i podjąć jej leczenie.